شاد باشید

روزی دختر جوانی در چمنزاری قدم می­زد و پروانه­ای را  لابه­لای بوته خاری گرفتار دید. او با دقت زیاد پروانه را رها کرد و پروانه پرواز کرد و سپس بازگشت و تبدیل به یک پری زیبا شد و به دختر گفت: به خاطر مهربانیت هر آرزویی که داشته باشی برآورده خواهد کرد. دخترک لحظاتی فکر کرد و گفت: من می­خواهم شاد باشم. پری سرش را جلو­آورد و در گوش دختر چیزی گفت و بعد ناپدید شد.

موقعی که دختر بزرگ شد، در آن سرزمین کسی شادتر از او وجود نداشت. هرگاه کسی از او درباره راز شادی­اش سؤال می­پرسید لبخند می­زد و می­گفت: من فقط به حرف پری خوب و مهربان گوش کردم.

موقعی که پیر شد، همسایه­ها می­ترسیدند او بمیرد و با مرگش رازشگفت انگیز شادی نیز با او دفن شود. آنها به او التماس می­کردند : تو را به خدا به ما بگو پری به تو چه گفت؟

به نظر شما پری به دختر چی چیز گفته بود؟

پیرزن دوست داشتنی، فقط لبخند زد و گفت: او به من گفت اصلاً مهم نیست آدمها که باشند و چقدر سعادتمند به نظر برسند، آنها هر که باشند به من نیاز دارند!

واقعیت وجود انسان چیزی فراتر از تصورات ذهن بشریست. زمانی که خداوند انسان را خلق می­کرد، به فکر تفریح و یا سرگرمی خود نبود. بلکه انسان را برای هدف بسیار بالایی خلق کرد. ما با کم شمردن خود علاوه بر اینکه خود را در غم و غصه فرو می­بریم، بلکه حتی به خداوندی که انسان را آفرید و او را بالاترین مخلوق خود نامگذاری کرد بی­احترامی می­کنیم.فقط کافیست تا ما هم به حرف پری گوش کنیم:

مهم نیست که چه کسی هستی، کجا هستی، ثروت داری، از نظر دیگران مهمی، مهم نیست اطرافیان شما چه کسانی باشند، دکتر، مهندس، فقیر و یا غنی فقط یک چیز مهم است :

دیگران هر که باشند به من نیاز دارند.

 

فقط اینگونه با ایمان داشتن به اینکه خداوند ما رابرای هدفی معین و بزرگ آفریده شاید بتوانیم قدر نعمت بزرگ الهی (زندگی) را بدانیم. و این تنها راه رسیدن به آن هدف بزرگ است.

با امید به اینکه همیشه شاد شاد شاد باشید با یک آیه از انجیل مطلب امروز رو تموم می­کنم:

در  خداوند  دائمًا  شاد  باشيد. و  باز  مي  گويم  شاد  باشيد

حضور هیچکس در زندگی ما اتفاقی نیست!

خداوند در هر حضور جادویی نهان کرده، برای کمال ما.

خوشا آنروزی که دریابیم جادوی حضور یکدیگر را.

a href="http://waxi.blogfa.com">

تو خود معجزه ای

خویش را باور كن

هیچ كس جز تو نخواهد آمد

هیچ كس بر در این خانه نخواهد كوبید

شعله روشن این خانه تو باید باشی

هیچ كس چون تو نخواهد تابید

چشمه جاری این دشت تو باید باشی

هیچ كس جز تو نخواهد جوشید

سرو آزاده این باغ تو باید باشی

هیچ كس چون تو نخواهد رویید

باز كن پنجره، صبح آمده است

در این خانه رخوت بگشای

باز هم منتظری؟

هیچ كس بر در این خانه نخواهد كوبید

و نمی گوید برخیز

كه صبح است ؛ بهار آمده است

خانه خلوت تر از آن است كه می پنداری

سایه سنگین تر از آن است كه می پنداری

داغ، دیرین تر از آن است كه می پنداری

باغ،‌غمگین تر از آن است كه می پنداری

ریشه ها می گویند

ما تواناتر از آنیم كه می پنداری

هیچ كس جز تو نخواهد آمد

هیچ بذری بی تو

روی این خاك نخواهد پاشید

خرمنی كوت نخواهد گردید

هر كجا چرخی بی چرخش تو

هر كجا چرخی بی چالش و بی خواهش تو

بی توانایی اندیشه و عزم تو نخواهد چرخید

اسب اندیشه خود را زین كن

تك سوار سحر جاده تو باید باشی

و خدا می داند

كه خدا می خواهد تو «خودآ»یی باشی

بر پهنه خاك

نازنین

داس بی دسته ما

سالها خوشه نارسته بذری را بر می چیند

كه به دست پدران ما بر خاك میریخت

كودكان فردا

خرمن كشته امروز تو را می جویند

خواب و خاموشی امروز تو را

در حضور تاریخ،‌ در نگاه فردا

هیچ كس بر تو نخواهد بخشید

باز هم منتظری؟

هیچ كس بر در این خانه نخواهد كوبید

و نمی گوید برخیز

كه صبح است ؛ بهار آمده است

تو بهاری آری

خویش را باور كن

 

                                             از زنده یاد مجتبی كاشانی

سكوت ، نگاه ، تو ، من
هستم ، تو هم هستي در كنارم
اما، سكوت بر لبانت جاريست
جاري چون رود ...
كلمات در ذهنت ، اما با زبانت دشمن
بگو ، دوباره صدايم كن
دوباره در ذهنت مرا به ياد بياور
اسمم ، يادم و نوشته هايم تقديم به سادگي مهربان نگاهت
نگاه كن ، ببين چه ساده شكستم
چه ساده و تنها
در بيچاره ترين روزنه هاي اميد ،
به فراموشي سپرده شدم
ببين منم نشسته به زانوي غم
سکوت ميفروشم و لبخند ميخرم
اسمم سكوت ، رازم سكوت ، جانم سكوت
همه چیزم قربانی نگاهت باد
نگاه كن كه مدتي است نديده اي نگاهم را
تو ، هستي ، من هم

تو هستي ، تا صدا فرياد ميزند هستم
تا به من ميخندي ، تا مرا ميبيني
تا صدايت هست ، هستي ، باش
اكنون من ، تنها ،در زمزمه سرد زمستان
به ياد تو سكوت ميفروشم
اكنون من در زاويه تاريك زندگي
با ياد تو ستاره هاي سفيد قالي را بهم گره ميزنم
و ميخندم به تو ، به خودم به تمام آرزوهايم
تنها اين معما مرا مي آزارد : اگر سكوت تمام شد چه بايد كرد ؟

بهروز محمدی