كاش ميدانستي، بعد از آن دعوت زيبا
به ملاقات خودت
من چه حالي بودم
خبر دعوت ديدار، چو از راه رسيد
پلك دل باز پريد
من سراسيمه به دل بانگ زدم
آفرين قلب صبور، زود برخيز عزيز
خاطرم را گفتم: زودتر راه بيفت
هر چه باشد، بلد راه تويي
ما يك عمر بدين خانه نشستيم وتو
تنها رفتي
بغض در راه گلو گفت:
مرحمت كم نشود
گويا با من بنشسته دگر كاري نيست
جاي ماندن چون دگر نيست،
از اينجا بروم
مژده دادم به نگاهم، گفتم:
نذر ديدار قبول افتاده است
و تپش هاي دلم را گفتم:
اندكي آهسته، آبرويم نبري
عقل، شرمنده به آرامي گفت:
راه را گم نكنيم!!
خاطرم خنده به لب گفت: نترس
نگران هيچ مباش
سفر منزل دوست،
كار هر روز من است
چشم بر هم بگذار، دل تو را خواهد برد
...
وه چه روياي قشنگي ديدم
خواب، اي موهبت خالق پاك
خواب را دريابم
كه تو در خواب، مرا خواهي خواست
كه تو در خواب، مرا خواهي خواند
و تو در خواب، به من خواهي گفت:
تو به ديدارمن آ
آه، كاش ميدانستي
بعد از اين دعوت زيبا به ملاقات خودت
من چه حالي دارم
پلك دل باز پريد
خواب را دريابم
من به ميهماني ديدار تو مي انديشم

زير خاکستر ذهنم باقيست

آتشي سرکش و سوزنده هنوز

يادگاري ست ز عشقي سوزن

که بود گرم و فروزنده هنوز

عشقي آن گونه که بنيان مرا

سوخت از ريشه و خاکستر کرد

غرق در حيرتم از اينکه چرا

مانده ام زنده هنوز

گاهگاهي که دلم مي گيرد

پيش خود مي گويم

آن که جانم را سوخت

ياد مي آرد از اين بنده هنوز

سخت جاني را ببين

که نمردم از هجر

مرگ صد بار به از

بي تو بودن باشد

گفتم از عشق تو من خواهم مرد

چون نمردم، هستم

پيش چشمان تو شرمنده هنوز

گر چه از فرط غرور

اشکم از ديده نريخت

بعد تو ليک پس از آن همه سال

کس نديده به لبم خنده هنوز

گفته بودند که از دل برود يار چو از ديده برفت

سال هاست که از ديده من رفتي ليک

دلم از مهر تو آکنده هنوز

دفتر عمر مرا

دست ايام ورق ها زده است

زير بار غم عشق

قامتم خم شد و پشتم بشکست

در خيالم اما

همچنان روز نخست

تويي آن قامت بالنده هنوز

در قمار غم عشق

دل من بردي و با دست تهي

منم آن عاشق بازنده هنوز

آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش

گر که گورم بشکافند عيان مي بينند

زير خاکستر جسمم باقيست

آتش سرکش و سوزنده هنوز

                                   حميد مصدق

الا که رفته ای

سر می گذارم بر شانه ی همه ی نیلوفرانی

که امسال بی تو گریسته اند.

گریسته اند و بی تو نزیسته اند.

حالا که رفته ای

بهانه ی خوبی است

برای باران

تا بیاید

کنار سفره بنیشیند

 و بشقاب سوم را پر کند

حالا که رفته ای

گمان نمی کنم برگردد

پرنده ای که فقط

از دست تو دانه بر می چیند و

در کلمات تو پرواز می کرد.

حالا که رفته ای

هیچ راهی

مرا به جایی نمی برد

در حافظه ام می چرخم

 همه کلید ها را گم کرده ام

حالا که رفته ای

شعری می نویسم

برای گل های مریم

شعری می نویسم

برای مرگ

شعری می نویسم

برای دیداری که اتفاق نمی افتد.

بي شك عشق به دوست چنين است

چون مني كه تو را دوست مي دارم . زندگي معما گونه است

و نمي دانم كه در وجود تو غريو شادي سر مي دهم و مي گريم

يا تو نيك بختي و رنجي را برايم به ارمغان آورده اي .

ترا با تمامي اندوه نهفته در وجودت دوست مي دارم

اگر چاره اي جز نابودي من نداشته باشي

خود را از دستان تو نخواهم رهاند

چون دوستي كه از آغوش ديگري جدا نمي شود .

با تمام توان ترا در آغوش خواهم فشرد !

بگذار تا شعله هايت مرا بسوزاند

بگذار تا در آتش اين نبرد

معماي وجود ترا ژرف تر دريابم .

هزاران سال چنين خواهم بود ! چنين خواهم انديشيد !

مرا در آغوش خود گير !

آيا از هديه دادن به من نيك بخت نمي شوي ؟

به راستي كه هنوز دردي نهفته در وجود توست .

                                                                      لو سالومه

در ديگران مي جويي ام اما بدان اي دوست

اين سان نمي يابي ز من حتي نشان اي دوست

من درتو گم گشتم مرا در خود صدا مي زن

تا پاسخم را بشنوي پژواك سان اي دوست

در آتش تو زاده شد ققنوس شعر من

سردي مكن با اين چنين آتش به جان ، اي دوست

گفتي بخوان – خواندم – گرچه گوش نسپردي

حالا كه لالم خواستي پس خود بخوان اي دوست

من قانعم آن بخت جاويدان نمي خواهم

گر مي تواني يك نفس با من بمان اي دوست

يا نه ، تو هم با هر بهانه، شانه خالي كن

از من – من اين بر شانه ها بار گران- اي دوست

نا مهرباني را هم از تو دوست خواهم داشت

بيهوده مي كوشي بماني مهربان اي دوست

آن سان كه مي خواهد دلت با من بگو آري

من دوست دارم حرف دل را بر زبان اي دوست

                                                                 محمد علي بهمني

چرا نمي شناسمت؟

مي دانم مرا نمي شنوي و من اين را از سيبي كه از دستت افتاد فهميدم

ديگر به غربت چشمهايت خو كرده‌ام و به دردهاي بادكردۀ روحم

كه از قاب تنم بيرون زده‌اند

با توام بي حضور تو

بي مني با حضور من

مي بيني تا كجا به انتحار وفادار مانده ام تا دل نازك پروانه نشكند.

همه سهم من از خود دلي بود كه به تو دادم و هر شب بغض گلويت را در تابوت

سياهي كه برايم ساخته بودي گريستم و تو هرگز ندانستي كه زخم‌هايت، زخم‌هاي مكررم بودند

نخ هاي آبي ام تمام شده‌اند و گل‌هاي بقچه‌ي چهل تيكه دلم ناتمام مانده‌اند.

بايد پيش از بند آمدن باران بميرم.                          

 حسين پناهي

من زنده بودم اما انگار مرده بودم از بس كه روزها را تا شب شمرده بودم

يك عمر دور و تنها تنها به جرم اينكه او سر سپرده مي خواست من دل سپرده بودم

يك عمر مي شد آري در ذره اي بگنجم از بس كه خويشتن را در خود فشرده بودم

در آن هواي دلگير وقتي غروب مي شد گويي به جاي خورشيد من زخم خورده بودم

وقتي غروب مي شد-وقتي غروب مي شد- كاش آن غروب ها را از ياد برده بودم

محمد علي بهمني

  نگاهم به شيشه ثانيه ها  برخورد

  صدايم از حاشيه فرياد  گذشت

  نام من از اسامی خوب ها خط  خورد

  چكمه هايم از غزل و حادثه  ها پر شد

  فاصله شبانه ام تا  خورشيد 

  بين خاطره ها گم شد

  از سفر پنجره ام كه  برگشتم

 ماند يك قاصدك  و يك من و آن جاده پير

  انتخابم ميان  ثانيه ها

  همين لحظه هاي  آخر شد

" تا چند مانده اي دل دلخوش به يک تبسم

برخيز اي کبوتر از پشت بام مردم

تا چند مثل مهتاب همدرد صد ستاره

اما حقيقت تو در چين ابرها گم

ما را نشانه رفتند با سنگ درد تحقير

با خنجر عذاب چشمان بي ترحم

گفتي بيا بنوشيم از دست يار جامي

تا کي نشسته اي دل خونابه نوش اين خم

پرواز کن پرنده اين آشيان ما نيست

پر گير تا نگيرد نيرنگ دام و گندم

تا نشکني دوباره اين خواب تلخ مرداب

فرياد کن که \"هستي\" درياي پر تلاطم "

خودم را ساخته ام تا بگويم آنچه را باخته ام ، فراموش كرده ام . زندگي ام را به پاي كسي گذاشتم كه دوستش مي داشتم ولي او هيچ وقت مرا دوست نداشت و چگونه دوستش بدارم آگاه از اين كه هرگز برايش اهميتي ندارم ، به او حق مي دهم شايد او هم مانند من يكي را دوست داشته است... حال از خود مي پرسم : او را براي هميشه دوست خواهم داشت؟ افسوس كه چنين نخواهد بود! او را فراموش كرده ام . من زماني به خود نگريستم كه ديگر سينه ام شكافته ، قلبم افسرده و روحم سپرده شده بود . بايد صبر مي كردم تا زخم سينه ام با نمك خوب شود ، با قلبم چه كار مي كردم براي گرم شدن در آفتاب گذاشتمش اما آتش گرفت ، چاره اي نداشتم نيمي از خاكستر قلب سوخته ام را به آب و نيم ديگر را به خاك سپردم و به يادم ماند كه روحم ، روحم ، روح من هيچ موقع ، هيچ وقت و هيچ زماني از او جدا نشد . يادگار او سوالي است بي انتها : آيا صبر كنم بر او كه بر من صبر نكرد ؟

دلم براي کسي تنگ است

که آفتاب صداقت را

به ميهماني گل هاي باغ مي آورد

و گيسوان بلندش را

                   - به باد ها مي داد

و دست هاي سپيدش را

                   به آب مي بخشيد

دلم براي کسي تنگ است

که چشمهاي قشنگش را

به عمق آبي درياي واژگون مي دوخت

و شعر هاي خوشي چون پرنده ها مي خواند

دلم برا ي کسي تنگ است

که همچو کودک معصومي

دلش براي دلم مي سوخت

و مهرباني را

          - نثار من مي کرد.

دلم براي کسي تنگ است

که تا شمالي ترين شمال

و در جنوب ترين جنوب

هميشه در همه جا

                   -آه با که توان گفت

که بود با من و

-        پيوسته نيز بي من بودچ

و کار من ز فراقش فغان و شيون بود

کسي که بي من ماند

کسي که با من نيست

کسي .....

-        دگر کافي ست

حميد مصدق

اگر شما از چیزی ناراضی هستی –اگر چیز خوبی بوده و شما مایل هستید انجامش دهید . اما موفق نمی شوید –همین حالا صبر کنید.

اگر کارها خوب پیش نمی روند ، فقط دو حالت و توضیح وجود دارد.

یا پشتکار و استقامت شما در حال آزمایش می باشد و یا شما باید راهتان را تغییر دهید. برای کشف این مطلب که کدام یک از این دو گزینه صحیح است –چرا که اعمالی متضاد هستند- از سکوت ودعا استفاده کنید. در طی مدت کوتاهی کارها و مسائل بشکل اسرارآمیزی روشن و واضح خواهند شد تا آنکه شما از نیروی کافی برخوردار شوید . پس از آنکه تصمیم تان را گرفتید. آن گزینه دیگر را کاملاً فراموش کنید . به راهتان ادامه دهید ، برای آنکه خداوند ، خدای شجاعان است.

دومینگوز سابنیو می گوید:

همه چیز به پایان خوشی ختم می شود . اگر کارها خوب پیش نمی رود ، برای آن است که شما به پایان نرسیده اید.

از روحتان بپرسید که او تمایل به انجام چه کاری دارد. هنگامی که روح انسان مطابق و موافق خواسته هایش همراهی می کند. در آن موقع خداوند از انسان خشنود و راضی می گردد

از خانه بيرون مي زنم اما كجا امشب                                   شايد تو مي­خواهي مرا در كوچه­ها امشب

پشت ستون سايه ها روي درخت شب                                  مي جويم، اما نيستي، در هيچ جا امشب

مي­دانم آري نيستي، اما نمي­دانم                                             بيهوده ميگردم به دنبالت، چرا امشب؟

هر شب تو را بي جستجو مي يافتم اما،                            نگذاشت بي خوابي به دست آرم تو را امشب

ها...سايه اي ديدم شبيهت نيست اما، حيف                              ايكاش مي ديدم به چشمانم خطا امشب

هر شب صداي پاي تو مي آمد از هر چيز                                 بشكن قرق را ماه من بيرون بيا امشب

گشتم تمام كوچه­ها را، يك نفس هم نيست                               شايد كه بخشيدند دنيا را به ما امشب

طاقت نمي آرم، تو كه مي داني از ديشب                              بايد چه رنجي برد باشم، بي تو، تا امشب

اي ماجراي شعر و شب هاي جنون من                                    آخر چگونه سر كنم بي ماجرا امشب

                                                                                                       محمد علي بهمني

دعايي آميخته با اصول زندگي

ايمان دارم که در اين سال بزرگترين حامي و پشتيبان من خداوند قادر است. پس هر زمان که اراده کنم. کائنات به فرمان او دست به دست يکديگر مي دهند تا خواسته هاي مرا تحقق بخشند.

دستاوردهاي امروز زندگي من. نتيجه افکار و باورهاي گذشته من است. پس در اين سال، دريچه ذهن خود را به سوي زيباترين انديشه ها مي گشايم. تا بهترين زندگي را براي خود خلق کنم.

دنياي من در خدمت من است. تا هر آنچه را مي خواهم و اراده مي کنم براي من مهيا کند. خداوند استعدادها و توانايي هاي بسياري در وجودم نهاده در اين سال با خود عهد مي بندم که آنها را بيابم، به کار گيرم و از زندگي لذت ببرم.

من زماني، کودک خردسال والدينم بودم و نيازمند محبتشان. پس همانگونه که آنها به من محبت ارزاني داشتند، من نيز دريغ نمي کنم باشد که احساس، ارزشمند سپاسگذاري را در خود بيدار کنم.

من شکوه آينده ام را در فرا روي خود مي بينم. پس هرگز خود را با کسي مقايسه نميکنم و بر اين باورم که توانايي، اينکه از همه بالاتر روم را دارم. من به خود افتخار مي کنم به آنچه که هستم و آنچه که خواهم بود.

در اين سال روز به روز بر دانش و تخصص خود اضافه مي کنم و در جهت افزايش مهارتهاي مختلف خود گام بر مي دارم. من از انسانهاي موفق الگو برداري مي کنم. پس براي موقعيتي که کائنات براي من فراهم مي کنند شايستگي کامل دارم.

پول و ثروتي که براي من مقدر شده منتظر اقدامات من هستند تا آزاد شده و به سوي من آيند.

در اين سال هر روز بيش از ديروز شاهد بارش رحمت و نعمتهاي الهي به سوي خود هستم و دست به هر کاري مي زنم با يک موفقيت کامل روبرو مي شوم.

در تبسم نيروي مثبتي نهفته است که مخاطب مرا از رضايت و خرسندي من با خبر مي کند. و اعتماد او را به طور ناخوداگاه جلب مي کند. لبخندهاي من براحتي ديگران را هم خوشحال مي کند تا آنها هم لبخند بزنند و احساس بهتري پيدا کنند. با لبخند زدنم به ديگران، شکوه و جلال من آشکار مي گردد.

من جوياي تکاملم و اکنون به لطف الهي توان ذاتي خود را که از او الهام گرفته فرا مي خوانم تا بينديشم و خلق کنم.

من مي دانم که هر تصويري به ضمير ناخوداگاهم بنشانم. روزي محقق خواهد شد پس هميشه به رفاه و سعادتي که در حال فزوني است مي انديشم.